Pozycja bokserska „Philly Shell to zaawansowana i specyficzna postawa obronna stosowana przez niektórych bokserów. Jest to technika obronna, która ma na celu minimalizowanie ryzyka trafienia przez przeciwnika, jednocześnie umożliwiając bokserowi szybkie reakcje i kontrataki. Pozycja ta jest nazwana na cześć miasta Filadelfia, które jest znane ze swojego wpływu na rozwijanie tej techniki, najbardziej znany bokser ostatnich lat korzystający z niej to Floyd Mayweather Jr. Aby efektywnie korzystać z tej techniki przede wszystkim potrzeba bardzo dobrego przeglądu sytuacji podczas walki oraz szybkiej reakcji.
Jak wygląda i na czym polega takie ustawienie?
Jak w każdej pozycji walki bardzo istotny wpływ ma „fundament”- ustawienie się na nogach. Przede wszystkim musisz stać stabilnie i dosyć szeroko, istotnym elementem w takim ustawieniu jest praca tułowiem poprzez odchylenie- podczas wycofania tułowia, w dalszym ciągu ustawienie powinno być stabilne. Szerokie ustawienie nóg umożliwia ruch tułowia w większym zakresie bez konieczności przemieszczania się na nogach. Zdecydowanym minusem tej pozycji jest utrudnione przemieszczanie się po ringu oraz bez odpowiedniej reakcji- dziurawa obrona. Środek ciężkości ciała przesunięty jest w tył, w większym stopniu obciążając nogę zakroczną, dzięki temu trochę bardziej jest oddalony rywal, co daje dłuższy czas na reakcję.
Największa różnica względem standardowej pozycji jest w ustawieniu ramion. Przednie ramie jest zgięte w stawie łokciowym i ułożone w taki sposób aby przedramię wraz z ręką chroniły brzuch. Bark tego ramienia pełni funkcję obronną podczas ataków celowanych w głowę (u osoby praworęcznej ze strony lewej, a u leworęcznej ze strony prawej). Poprzez ruch rotacyjny tułowiem uderzenie jest przez bark wybijane z kursu albo przyjmowane na niego. W raz ze skrętem tułowia który ma chronić głowę bark należy podnieść a głowę opuścić aby jak największy jej obszar zasłonić. Tylne ramie jest ustawione bardzo podobnie do standardowej pozycji, z ta różnicą że ręka nie musi być ułożona przy policzku a może ułożyć się poniżej żuchwy, dzięki temu łokieć, ramię i przedramię kryją tułów. Tylna ręka pełni funkcje ochrony swojej strony ciała i wspiera obronę przedniej części ciała oraz to ona przeprowadza kontrataki.
Istotnym elementem tego ustawienia są precyzyjne kontrataki. Dzięki temu że pole widzenia nie jest zasłonięte przez gardę, można precyzyjniej wyprowadzić uderzenie kontrujące.
Podczas ataku rywala zazwyczaj wykonywane jest odchylenie tułowiem i obserwacja z jakiej płaszczyzny wyprowadza uderzenia, aby odpowiednio zareagować. Odpowiednia reakcja również wymaga właściwych nawyków, i jest inna w zależności od strony z której nadchodzi zagrożenie.
Podzielę atak rywala, spoglądając w miejsce które chce uderzyć, na pięć sektorów. Twoja: lewa strona góra, lewa strona dół, prawa strona góra, prawa strona dół oraz środek. Góra to uderzenia skierowane na głowę i jej okolicę. Dół to uderzenia na korpus. Środek określa uderzenia celowane w okolice żuchwy od przodu- ciosy proste i podbródkowe. Strona określa TWOJĄ stronę ciała. W twoją lewą stronę przeciwnik celuje na przykład swoim prawym sierpowym. Obrony stron będę opisywał z perspektywy osoby ustawionej w pozycji prawo ręcznej.
Atak celowany w lewą górną część (uderzenia proste i sierpowe z prawej ręki) głównie ochrania bark. W chwili ataku rywala powinno się odchylić z jednoczesnym uniesieniem lewego barku (bark przedniej ręki) i zgięciem głowy, w taki sposób aby zasłonić się za barkiem. W momencie „spotkania się” z uderzeniem przeciwnika, powinno się stać do niego odwrócony lewym bokiem z jednoczesnym odchyleniem tułowia. Bez odchodzenia nogami odsuwasz się tułowiem od rywala podczas jego ataku- co daje Ci dłuższy czas na reakcje. Prawa pięść może zabezpieczać dodatkowo szczękę poprzez przesunięcie się przed żuchwę, wzmacnia w ten sposób obronę przed uderzeniami od przodu ale jednocześnie zostawia prawą stronę twarzy bez żadnej obrony.
Atak w lewą dolna część (uderzenie proste sierpowe i z dołu na tułów z prawej ręki). Do obrony tego sektora służy całe lewe ramię które jest ułożone zasłaniając obszar w który celuje rywal. Jeżeli uderzenie jest skierowane w okolice mostka lub klatki piersiowej, do obrony jest potrzebne prawe przedramię. Poprzez opuszczenie ręki w taki sposób aby przedramię i ramie zasłaniało cel. Skutkiem takiej obrony będzie „odkryta” cała głowa.
Atak w górną prawą część (uderzenia proste i sierpowe z lewej ręki). Do obrony tego sektora służy prawa dłoń. Obserwując i starając się wyczuć gdzie rywal poprowadzi swoje uderzenie, układa się w okolicach tego miejsca swoją prawą pięść, najbezpieczniej jest pięścią zasłonić całą prawą stronę głowy.
Atak w dolna prawą część (uderzenie proste, sierpowe, z dołu na tułów z lewej ręki). W obronę tej okolicy zaangażowane powinny być oba ramiona. Lewa ręka jest ułożona w taki sposób aby chronić właśnie tego sektora. Wspierana jest przez ramię i przed ramię prawej ręki, poprzez obniżenie łokcia w taki sposób aby zasłonić okolice miejsca w które zmierza uderzenie.
Obrona przed atakiem z przodu na głowę (ciosy proste i podbródkowe) jest zbliżona do obrony uderzeń ze strony lewej na górę.
Wymienione przeze mnie reakcje obronne są skupione na obronach ramionami. Zdecydowanie bardziej będą skuteczne wyżej wymienione obrony jeżeli dodasz do nich obrony tułowiem. Na atak „na górę” odchylenie tułowia może spowodować że uderzenie nie dosięgnie celu. Na uderzenia od boku na górę, amortyzować siłę uderzenia będzie wykonanie ruchu tułowiem w kierunku którym zmierza cios. Wyjątkiem są uderzenia na korpus, odchylenia czy skłony/uniki na boki będą wręcz przeszkadzały. Dół głównie ochraniają ramiona wraz z wytrzymałością mięśni brzucha albo wyjście z zasięgu rywala (obrony nogami). Podczas odchylenia tułowia odsuwają się od siebie przyczepy mięśni brzucha (rozciąga się prosty brzucha), przez co znacząco zmniejsza się jego możliwość napięcia co skutkuje słabszą obroną.
Bardzo ważnym aspektem jest szybkość reakcji. Bez niej na odpowiednim poziomie nie uda się reagować w sposób efektywny. Broniąc się przed jednym uderzeniem zostawia się lukę która prowokuje rywala do kolejnego uderzenia. Bez zareagowania w odpowiednim czasie zostaje się trafionym.
Jeżeli uważasz moje treści za wartościowe postaw mi kawę https://buycoffee.to/boksuj
