Większość sympatyków ocenia że są to dwie rożne dyscypliny sportowe, a więc przyjrzyjmy się temu zagadnieniu, czy rzeczywiście różnice są tak znaczące.
Przy porównaniu opierać się będę kategorii wiekowej senior/elite (18-40lat) z boksu olimpijskiego i zasad stosowanych na imprezach mistrzowskich, (mistrzostwa kraju, kontynentalne i ogólnoświatowe). Na początku postaram się wymienić elementy wspólne. Główne zasady są takie same, dozwolone są jedynie uderzenia pięściami. Zawodnicy są wyposażeni w ochraniacz krocza i ochraniacz na zęby, panie dodatkowo w ochraniacz na piersi. Skuteczniejszy wygrywa. Czas trwania pojedynczej rundy wynosi trzy minuty. Każda runda jest osobno oceniana przez sędziego punktowego, systemem: 10punktow dla zwycięzcy rundy i 9 punktów lub mniej dla słabszego. Ostrzeżenie odejmuje punkt osobie która wykonała faul, upomnienie jest tylko zwróceniem uwagi na nieprzepisowe zachowanie. Jest bardzo dużo podobieństw ale to szczegóły tworzą różnicę.
Najbardziej widoczna na pierwszy rzut oka różnica to ubiór mężczyzn. Na zawodowstwie zawodnicy walczą bez koszulek i w spodenkach o różnej barwie. Kobiety na zawodowstwie walczą w topie sportowym (w sportowym staniku) pod którymi mają założone ochraniacze, w boksie olimpijskim panie podobnie jak panowie ubrane są w koszulki na ramiączkach. W odmianie olimpijskiej strój walczącego musi być w kolorze narożnika z którego wychodzi. Ubiór taki ma ułatwić sędziom punktującym rozpoznanie który zawodnik jest z jakiego narożnika.
Kolejną bardzo istotną kwestią, która bardzo mocno wpływa na różnicę między dwoma odmianami są rękawice. W boksie olimpijskim zawodnicy używają rękawic o dwóch wagach: 10oz i 12oz, w zależności w jakiej kategorii wagowej startują. Kategorie od najniższej (do 48kg) do 67kg walczą w rękawicach 10oz. Wszystkie kategorie powyżej, zaczynając od 71kg walczą w rękawicach 12oz. Na zawodach kobiet wszystkie kategorie wagowe walczą w rękawicach 10oz. Rękawice używane na zawodach muszą posiadać atest IBA (International Boxing Association). Wszystkie certyfikowane zapinane są na rzep.
Z kolei w boksie zawodowym rękawice są ustalane w kontrakcie na dany pojedynek, bądź na mniejszych wydarzeniach dobierane niedługo przed walką. Budowa rękawicy z boksu zawodowego znacząco odbiega od atestowanej przez IBA. W tej odmianie rękawica ma w dużym stopniu umożliwić przekazanie mocy uderzenia na rywala z minimalną jej amortyzacją. Rękawice przeznaczone do tej formuły są wiązane „sznurowadłami”, dzięki czemu dużo lepiej są dopasowane do ręki.
W sędziowaniu również są spore różnice. W boksie olimpijskim jest pięciu sędziów punktowych, którzy są losowani przed walką w taki sposób aby nie było osoby oceniającej z tego samego regionu co osoby które będą walczyć. W zawodowym jest trzech, którzy już długo przed galą wiedza że będą pełnili funkcję na niej. Na zawodowstwie liczenie jednego z zawodników najczęściej oznacza przegraną rundę dwoma punktami (10 punktów dla osoby która spowodowała liczenie, 8 punktów dla osoby liczonej). W olimpijskiej wersji liczenie jest tylko czasem na odpoczynek dla osoby liczonej. Na zawodowstwie sędzia ringowy jest zdecydowanie bardziej pobłażliwy i nie zwraca uwagi na mniejsze przewinienia.
Kolejną bardzo istotna różnicą jest wiedza o swoich przyszłych przeciwnikach. Na zawodowstwie w normalnych warunkach jest cały okres przygotowawczy ze świadomością z kim będzie kolejna potyczka, dzięki takiej wiedzy można ukierunkować swoje przygotowania pod konkretnego przeciwnika, zwracając uwagę na jego styl i umiejętności. W boksie olimpijskim rywalizacja odbywa się na zasadach turniejowych. Swojego pierwszego rywala na zawodach poznajesz dopiero po przyjeździe na miejsce zawodów i zakwalifikowaniu się do nich poprzez udowodnienie swojej kategorii wagowej. Przybywasz na miejsce, idziesz na oficjalne ważenie i to potwierdza Twój udział w zawodach. Dopiero następnie odbywa się losowanie, które będzie określało przyszłych przeciwników turniejowych. Podczas okresu przygotowawczego należałoby mieć styczność z różnorodnymi stylami.
Na profesjonalnych ringach przygotowujesz się do jednej walki. W drugiej odmianie walczysz w turnieju, do porażki albo zwycięstwa całego wydarzenia. W mistrzostwach polski 2023 roku, niektórzy walczący w finale mieli stoczonych pięć walk na tym turnieju.
Długość trwania walki również jest inna. W olimpijskiej odmianie każda walka trwa trzy minuty po trzy rundy z minutową przerwą między rundami (boks olimpijski w kategorii seniorskiej, niższe kategorie wiekowe mają inne ramy czasowe- porównuje tu tylko najwyższą grupę wiekową- dorosłych). I nie jest to zależne od płci – kobiety i mężczyźni mają taki sam czas trwania rundy w walce.
W profesjonalnej wersji długość walki jest określona jedynie w walkach o mistrzowskie trofea oraz maksymalna długość jaką mogą mieć aktualnie walki oraz minimalna ich ilość. Minimum to cztery rundy. U mężczyzn walka mistrzowska odbywa się na dystansie dwunastu rund po trzy minuty każda z minutową przerwą pomiędzy rundami.
U kobiet walka mistrzowska to dziesięć rund po dwie minuty z minutową przerwą pomiędzy rundami. W 2023 roku odbyła się jedna walka o tytuł mistrzowski kobiet na „męskim” dystansie, więc jest duże prawdopodobieństwo że niedługo nie będzie walk dwuminutowych.
Aktualnie określona jest maksymalna ilość rund na dwanaście. Z kolei walki które nie są o najwyższe laury zawodowstwa ilość rund mają ustalane podczas negocjacji warunków kontraktowych. Spoglądając w przeszłość walki mistrzowskie odbywały się na dystansie 15 rund, lecz po konsultacjach z lekarzami skrócono je do dwunastu. Lekarze opiniowali że walka na takim dystansie jest zbyt dużym obciążeniem dla organizmu. Oddalając się jeszcze bardziej w przeszłość, kiedyś nie było określonej maksymalnej ilości rund i walka trwała do momentu aż jeden nie był w stanie kontynuować. Najdłuższa walka w historii trwała 110 rund i zakończyła się werdyktem „no contest” – walka nie rozstrzygnięta.
Niezmiernie istotną kwestią jest oficjalne ważenie. Na zawodowstwie organizator musi takie zorganizować co najmniej 24 godziny przed walką. W olimpijskiej wersji zawodnicy warzeni są każdego dnia którego będą walczyć, z rana. Przez takie zasady zawodnicy z zawodowstwa są w stanie w zdecydowanie większym stopniu odbudować się po zmniejszaniu swojej masy ciała, nie jest rzadkością zrzucanie ponad dziesięciu kilogramów do walki z czego ostatnie kilogramy są redukowane przed samym ważeniem aby po ceremonii ważenia zacząć proces odzyskiwania straconych kilogramów. W formule turniejowej takie podejście jest strzałem sobie w kolano. Zostawiając redukcje na sam koniec przygotowań, zdecydowanie najwięcej z organizmu eliminuje się wody, co skutkuje zdecydowanie większym obciążeniem organizmu.
Redukowanie wagi jest bardzo wycieńczającym elementem tego sportu, przez wiele osób uznawane jest za najgorszy jego aspekt. Cały cykl przygotowawczy do walki/turnieju jest wycieńczającym wyzwaniem, a staje się jeszcze cięższym jeżeli nie można zapewnić sobie wystarczającej ilości energii w postaci pożywienia. Dlatego część bokserów odwleka to najdłużej jak tylko się da. Najlepszym sposobem jest przez cały okres przygotowawczy utrzymywanie diety i konsultowanie jej efektów z dietetykiem. Dzięki rozbiciu tego procesu w czasie, ciało zareaguje na niego łagodniej i nie będzie on tak bardzo męczący.
Ilość kategorii wagowych również jest inna. W boksie olimpijskim jest aktualnie trzynaście kategorii wagowych, u profesjonalistów siedemnaście lub osiemnaście. W zależności czy bierzemy pod uwagę kategorie wagową „bridger” (do 101,6kg) którą uznaje tylko jedna federacja WBC w której zresztą mistrzem jest Polak Łukasz Różański
Czy Twoim zdaniem pominąłem jakiś element który jest inny w tych formułach?
Jeżeli uważasz moje treści za wartościowe postaw mi kawę https://buycoffee.to/boksuj
